Stop met aan jezelf werken – je bent geen project
Kijk, uiteindelijk wil iedereen die aan persoonlijke ontwikkeling doet hetzelfde. Aristoteles noemde het ooit ‘eudaimonia’; een kalme tevredenheid, waarin je geest niet alle kanten op wordt getrokken. Gemoedsrust, zou je kunnen zeggen. Peace of mind – ook goed.
Bijna alle cursussen en coaching die je kunt doen, hebben dat als einddoel. Meestal via een enorme omweg. Je moet eerst succesvol zijn in je werk en je doelen halen, dan ga je je beter over jezelf voelen en tadaa: gemoedsrust. Of je moet eerst mannelijk en gespierd en rijk zijn en tadaa: gemoedsrust. Of je moet eerst heel goed zijn in yoga of ijsbaden en tadaa: gemoedsrust. Of je moet via rebirthing en familieopstellingen van je angsten en trauma’s af en tadaa: gemoedsrust.
Alle wegen zouden naar Rome moeten leiden en Rome is gemoedsrust. Alleen, dat doen ze helemaal niet. De meeste persoonlijke ontwikkeling maakt het gedoe in je leven ERGER.
Dat komt hierdoor: je maakt van jezelf een project dat nooit af is.
Je voelt druk om altijd “aan” te staan.
Je analyseert jezelf continu.
Je ervaart schuld als je terugvalt in oud gedrag.
Je ontspanning voelt bijna als falen.
We leven in een individualistische optimalisatie-maatschappij en dat zijn dure woorden om te zeggen dat je er voor je gevoel in je eentje voorstaat en dat je jezelf moet fiksen, zoals je een project op je werk fikst. Alleen ben je geen project op je werk en valt er niks te fiksen.
Wat niet kapot is, hoef je ook niet te maken.
Heeft namelijk best een hoop nadelen. Psychologen hebben het al over toxische zelfhulp en ‘zelfoptimalisatie burn-out’, maar je ziet het ook in mildere vorm overal om je heen. Mensen die ‘keihard gaan werken’ om te ontspannen. Mensen die ‘heel hard hun best gaan doen’ om wat milder voor zichzelf te zijn. Mensen die ‘er alles aan gaan doen’ om dat ene ding los te laten. Mensen die om 5 uur opstaan en van alles van zichzelf moeten, zodat ze ontspannen door de dag kunnen komen. Koekkoek. Zo wordt persoonlijke ontwikkeling onbewust een verlengstuk van hetzelfde systeem waar je eigenlijk uit wilde stappen. Het presteren, het vergelijken, het streven, de zelfafwijzing, een stok om jezelf mee te slaan.
Hoe meer je jezelf moet verbeteren om rust te vinden, hoe meer onrust je creëert.
Wat nou als dat niet meer hoeft? Dan doe je opeens persoonlijke ontwikkeling omdat het leuk is, niet omdat er iets moet gebeuren. Het leven is geen probleem dat moet worden opgelost, maar een mysterie dat mag worden geleefd. Hoe lekker is dat.
Dit is waar Peace of Mind Meditations over gaat. Niet weer het zoveelste meditatieding waar je de hele tijd aan het werk moet om ‘goed’ te mediteren, welnee, gewoon op play drukken en gaan. Er hoeft niks. Alles is er al. Dan gaat groeien misschien vanzelf. En misschien ook niet, maar dan is het ook goed.
