Dounja: “Ik nam na 10 jaar eindelijk weer contact op met mijn zoon.”

Na 51 jaar voor het eerst alleen

Zo’n 3 jaar geleden stond Dounja’s leven op zijn kop. Haar relatie eindigde op een dramatische manier en ze bleef alleen achter. “Het voelde alsof ik mezelf kwijt was. Ik was nooit eerder langer dan een half jaar single geweest. Ik ben jong uit huis gegaan om samen te wonen en heb daarna altijd in relaties gezeten. Alleen zijn vond ik doodeng. Ik dacht dat ik iemand nodig had om me compleet te voelen.” Zo kwam het dat Dounja pas op haar 51e voor het eerst écht op zichzelf woonde.

“Toen pas merkte ik hoe lastig ik het vond om keuzes te maken”, vertelt Dounja. Lachend: “Ik weet nog dat ik bloembakken had gekocht voor op het balkon. Ik had 3 bakken en 3 kleuren plantjes, en kreeg totale kortsluiting. Hoe moet ik die plantjes nu weer verdelen over de bakken? Meng ik de kleuren? Houd ik ze apart? Ik stond op het punt om iemand te bellen voor advies. Toen dacht ik: ‘Kom op, Dounja, dit soort dingen moet je toch zelf kunnen beslissen!’.”

Het alleen zijn was confronterend. Tegelijkertijd was het volgens Dounja precies wat ze op dat moment nodig had. “Ik mocht leren dat mijn geluk niet afhangt van een ander.”

Dochter verloren

Het is niet de eerste keer dat het leven Dounja uitdaagde. Jaren geleden verloor ze haar dochter op twaalfjarige leeftijd bij een tragisch ongeval. “Ze was net klaar met de Cito-toets en had de grote droom om actrice te worden. Het was een vrolijk en creatief meisje. Ze is van haar fiets gevallen en ongelukkig op haar hoofd terecht gekomen. Het was in één klap voorbij.” Dounja blijft even stil. “Je verliest niet alleen je kind, maar ook een toekomst die er niet meer is.”

Vluchten naar het noorden

Na het overlijden van haar dochter probeerde Dounja samen met haar toenmalige partner een nieuw leven op te bouwen in Zweden. “We droomden van een bed & breakfast. Maar eigenlijk was het een vlucht van het verlies dat ik in Nederland had meegemaakt. Ik hoopte rust en geluk te vinden. In werkelijkheid kwam ik mezelf in Zweden nog harder tegen.”

Toen bleek dat de B&B-plannen financieel en praktisch niet haalbaar waren én dat het huis in een minder goede staat was dan gehoopt, zakte de grond onder Dounja’s voeten vandaan. Ze zat zelfs zo diep dat ze een suïcidepoging deed* en daarna een tijdje is opgenomen. “We hadden al onze pijlen op die droom gericht. Toen het misliep, was ik alles kwijt: mijn geld, mijn energie, mijn vertrouwen. En ook mijn relatie, want mijn ex-partner ging daarna in zijn eentje terug naar Nederland.”

Dounja keerde terug naar Nederland en moest opnieuw beginnen. Eerst woonde ze tijdelijk op de zolderkamer van haar broer; daarna vond ze weer haar eigen studio. “Ik had drie dozen met spullen en mezelf natuurlijk. Meer had ik niet. Dat was het begin van mijn nieuwe leven. En gek genoeg voelde dat, na alles wat ik kwijt was geraakt, ook als een soort bevrijding.”

Werk als zingeving

Eigenlijk hoefde Dounja niet te werken vanwege haar mentale gezondheid op dat moment. Toch besloot ze te solliciteren, omdat haar ex-partner geen vast inkomen had en wel veel geld uitgaf. Haar werk bleek uiteindelijk haar redding te zijn. “Ik vond na wat omzwervingen een geweldige baan in de automatisering, die me veel structuur en afleiding biedt. Het past bij me: in mijn werk ben ik elke dag analytisch en oplossingsgericht bezig. Ik kan er mijn creativiteit in kwijt, maar ook mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Door weer te werken, voel ik me nuttig. Dat hield me ook in lastige periodes op de been.”

Maar nog belangrijker: Dounja’s collega’s lieten haar zien hoe het ook kan in een relatie. “Op dat moment zat ik in een nieuwe relatie die me geen goed deed. Mijn partner zat niet goed in zijn vel en ik verloor mezelf in er voor hem proberen te zijn. Voor mijn omgeving was het ook moeilijk om dat aan te zien. Ik ben in die tijd veel mensen kwijtgeraakt; het is niet fijn voor hen om te zien dat ik steeds in oude patronen verviel in liefdesrelaties.” Toen ook die relatie na een paar jaar op een nare manier klapte en Dounja weer op zichzelf was aangewezen, besloot ze nu écht met zichzelf aan de slag te gaan. Die kans greep ze met beide handen aan.

Het begin van iets nieuws

Dounja’s behoefte aan meer rust en vertrouwen bracht haar bij Miracle Roadmap. “Ik volgde David en Arjan al via hun boeken en podcasts. Hun manier van kijken naar het leven sprak me aan. Tijdens een webinar dacht ik: dit is het. Mijn masseuse had Miracle Roadmap zelf gevolgd en ook zei raadde me aan om het programma eens te volgen. Toen wist ik: ik ga ervoor.”

Vanaf dag één voelde het als thuiskomen. “Ik leerde dat ik niet hoef te vechten tegen wat geweest is. Dat ik het verleden niet hoef te herschrijven, maar mag accepteren. Alles wat er is gebeurd, hoort bij mijn verhaal. Ik kan kiezen wie ik vandaag ben, in plaats van te blijven hangen in wie ik ooit was.”

“Liefde is er altijd”

De rust die Dounja in de afgelopen 2 rondes van Miracle Roadmap vond, bracht haar ook dichter bij haar familie. “Ik had al 10 jaar geen contact meer met mijn zoon. Tijdens een van de live-dagen kwam opeens écht binnen hoe verdrietig ik dat vind. Ik vroeg David om hulp en barstte in tranen uit. ‘Misschien kun je gewoon een kaartje sturen’, was zijn advies. Dat vond ik best spannend. Ik wist niet eens waar mijn zoon woont of wat voor werk hij doet. Uiteindelijk besloot ik een kaartje naar zijn vader te sturen. Ik voegde er een brief bij aan mijn ex-man. Daarin bedank ik hem dat hij altijd goed voor onze kinderen heeft gezorgd toen ik, op de vlucht voor het leven, naar Zweden vertrok.”

“Mijn zoon heeft nog niet gereageerd op dat kaartje”, vertelt Dounja rustig. “Maar dat is oké; ik wil hem daar zelf de keuze in geven en ik voel vrede met hoe het is. Liefde is er, ook als er geen contact is. Zelfs van mijn overleden dochter voel ik nog dagelijks de liefde. Dat verdwijnt niet. Het is er gewoon.”

Opnieuw contact met moeder

Kort daarna besloot Dounja ook haar moeder op te zoeken, met wie ze al 5 jaar geen contact had gehad. “Onze band was altijd ingewikkeld. Ik voelde me als kind vaak niet gezien door mijn moeder. Maar tijdens Miracle Roadmap hoorde ik David vertellen over de band met zijn vader. Toen dacht ik: misschien kan ik mijn moeder ook weer eens opzoeken, al is het maar om haar te bedanken dat ze mij het leven heeft gegeven.”

Dounja belde het verzorgingstehuis van haar moeder en maakte een afspraak. “Mijn moeder was op dat moment al erg dement. Toen ik binnenkwam, herkende ze me niet. Toch was het een magische middag. We hebben uren gepraat en gelachen.” Een paar maanden later overleed Dounja’s moeder. “Mijn broer vertelde dat ze na mijn bezoek nog tegen hem had gezegd: ‘Dounja is geweest.’ Ze had dus tóch door dat ik langs was geweest. Ik ben zo blij dat ik haar nog heb kunnen zien en spreken.”

Totaal ander mens

Sinds Miracle Roadmap is Dounja naar eigen zeggen “een totaal ander mens”. “Ik sta veel meer in contact met de mensen om me heen, voel weer vertrouwen en ben zelfverzekerder.” Wat Dounja na 2 rondes het mooiste vindt dat Miracle Roadmap haar heeft geleerd? “Het idee van radicale aanvaarding: een van de principes uit het VREDE-model!”, zegt ze zonder aarzelen. “Dat het leven niet hoeft te kloppen om mooi te zijn. Alles wat ik heb meegemaakt – het verlies, de pijn en de stilte – is gegaan zoals het is gegaan. Ik kan het niet veranderen. Dat vertrouwen en die rust zijn alles waar ik al die tijd naar op zoek was.”

Met een brede lach sluit ze af: “Als kind werd ik vaak een aansteller of huilebalk genoemd. Mijn ouders vonden dat ik rustig en stil moest zijn. Daarna heb ik jarenlang gedacht dat ik introvert was, terwijl ik me eigenlijk gewoon inhield uit angst voor afwijzing. Ik zie nu in dat emoties tonen juist goed is en voor verbinding zorgt. Eindelijk voel ik me weer wie ik altijd was. De gangmaker in mij komt weer naar boven, en dát voelt fantastisch.”

*Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen over iemand? Het helpt om erover te praten. Dat kan ook anoniem via de chat op www.113.nl of telefonisch via 113 of 0800-0113. Blijf er niet in je eentje mee zitten.