Dwingende controle herkennen: 4 signalen die je makkelijk over het hoofd ziet

Wat is dwingende controle?

Dwingende controle is een patroon waarin iemand jouw ruimte, je contacten en uiteindelijk je zelfvertrouwen stukje bij beetje kleiner maakt. Er is zelden één moment waarop je denkt: dit gaat niet goed. Er zijn honderd kleine momenten, en elk afzonderlijk moment lijkt te klein om er iets van te zeggen.

Nadia Rashid kent dat van binnenuit. Zij is bekend van de zaak rond haar dochter Insiya, die in 2016 als tweejarige werd ontvoerd in opdracht van haar vader. In de Peace of Mind podcast vertelt ze hoe het begon. En dat begon heel gewoon: hij was open, hij was warm, hij begreep waar zij voor stond.

4 signalen van dwingende controle

1. Je rekent uit wanneer je iets kunt zeggen

Niet nu, hij komt net thuis. Niet vanavond, hij heeft morgen die vergadering. Misschien dit weekend. Misschien maar helemaal niet.

Dit is het duidelijkste signaal, en het gaat niet over hem maar over jou. In een veilige relatie kaart je iets aan. Je maakt er geen planning voor.

2. Het gaat nooit over de inhoud

Je begint over iets en het gesprek gaat binnen no time over je toon, over je timing, over met wie je hebt gesproken. Waar je het eigenlijk over wilde hebben, komt niet meer terug.

3. Je twijfelt aan wat je zelf hebt gezien

Dat heb je verkeerd begrepen. Zo is het niet gegaan. Dat heb ik nooit gezegd. Hoor je dat lang genoeg, dan ga je het eerst bij jezelf zoeken: lag het misschien aan mij, was ik gewoon moe?

Nadia is hier kort over. Als jij voelt dat iets niet goed is, dan was dat eerste gevoel gewoon juist.

4. Je wereld wordt kleiner

Ga toch maar niet met die vriendin om, weet je wat zij vroeger heeft gedaan. Die familie van jou, nou ja. Het begint met twijfel zaaien over je eigen mensen, en stapje voor stapje blijft er één iemand over die je wél kunt vertrouwen. Degene die het zegt.

Een handige graadmeter: moet je tegen je vriendinnen en je familie mooi weer spelen over hoe het thuis gaat?

Waarom weggaan niet zo simpel is als het lijkt

Van buitenaf ziet het er overzichtelijk uit: er is een deur. Maar wie erin zit, rekent iets anders uit. Ben ik veilig als ik ga? Die vraag is niet overdreven, want jij weet als geen ander waartoe de ander in staat is. En er komt schaamte bij, want je realiteit wordt al zo lang in twijfel getrokken dat je zelf niet meer weet hoe je het zou uitleggen.

Daarom komt “waarom ga je niet weg?” aan als een verwijt, hoe lief het ook bedoeld is.

Zie je dit bij iemand anders?

Twee dingen, allebei simpeler dan je denkt.

Geloof haar. Zegt iemand dat ze een probleem heeft, dan heeft ze een probleem. Dat is je uitgangspunt.

Vertel niet wat jij zou doen. Je weet niet waar zij staat. Wat voor jou een logische stap is, kan voor haar enorm zijn. En als ze die stap nu niet kan zetten, vertelt ze het de volgende keer niet meer.

Wil je ergens over overleggen zonder meteen iets te ondernemen? Dat kan anoniem bij Veilig Thuis via 0800-2000.

Beluister de aflevering

In deze Peace Talk vertelt Nadia Rashid hoe het bij haar begon, wat er misging toen ze aangifte wilde doen, en hoe ze het inmiddels tien jaar volhoudt zonder haar dochter.

Haar laatste woorden in de aflevering zijn het beste antwoord op de vraag waar dit artikel mee begon: blijf in jezelf geloven, en laat niemand je wijsmaken dat jouw realiteit niet bestaat.