Paul: “Na het verlies van mijn beide ouders op jonge leeftijd is mijn hart op slot gegaan.”

Hartzeer

De periode van 1999 tot en met 2001 was voor Paul een emotionele rollercoaster. In een tijdsbestek van twintig maanden zagen zijn beide dochters het levenslicht, maar verloor hij ook zijn vader en een paar maanden later zijn moeder op relatief jonge leeftijd. “Ik was compleet de weg kwijt; het deed zoveel pijn dat ik het haast niet aankon. Ook vond ik het zo oneerlijk”, legt hij uit. Om de scherpe randjes van het verdriet niet te hoeven voelen, nam Paul een onbewust besluit. Hij zette zijn hart op slot en stortte zich volledig op zijn werk.

Jarenlang was Pauls leven druk. Hij werkte vaak tot elf uur ’s avonds om de volgende ochtend weer om negen uur achter zijn bureau te zitten. “Als je geen rust in jezelf hebt, razen er eindeloos veel gedachten door je hoofd. Dat had in mijn geval zelfs een burn-out tot gevolg”, vertelt hij. Hij zat altijd ‘op het puntje van zijn stoel’, klaar om te presteren en problemen op te lossen. Hoewel hij fysiek aanwezig was bij zijn dierbaren, besefte hij pas veel later dat hij er mentaal en emotioneel totaal niet was.

De tweede berg

Naar eigen zeggen was Paul al die jaren vooral bezig met zijn ego. “Arjan en David noemen dat ook wel de eerste berg beklimmen ”, vertelt hij. “Mijn relatie was toen net beëindigd, maar ik snapte eigenlijk niet goed waarom. Daarom ben ik gaan wandelen door de Sinaï-woestijn, samen met een groep mannen, om weer bij mijn gevoel te komen.”

Kort na de woestijntocht stapte Paul in bij Miracle Roadmap. Tot zijn grote verbazing ontdekte hij dat de basis van de opleiding stoelt op precies dat ene boek dat hij vijfentwintig jaar eerder had weggelegd: Een Cursus in Wonderen. Zo werd de cirkel rond.

Hoe toepasselijk is het dat David tijdens de eerste livedag begon over de twee bergen. Paul liep in 2024 de tocht naar de Mount Everest Basecamp (tot 5.364 meter hoogte). Dat is wat hem betreft de mannelijke berg, die symbool staat voor kracht, presteren en doelen bereiken. Een jaar later maakte hij een tweede, diepere reis. Na een wandeltocht van 140 kilometer door de Sinaï-woestijn eindigde hij bij Mount Catharina – voor zijn gevoel de vrouwelijke berg, de berg om metaforisch naar binnen te gaan. Daar in de woestijn kwam hij in contact met iets wat hij niet kende: stilte, leegte, helemaal niets. “In die leegte gebeurde het”, vertelt hij. “Niet door iets te doen, maar juist door niets te doen begon mijn transformatie.”

Echt aanwezig zijn

Het meest merkbare resultaat na een paar maanden Miracle Roadmap is voor Paul dat hij weer meer aanwezig is in het hier en nu. “Vroeger wist ik niet wat ‘aanwezig zijn’ was. Ik dacht dat ik er was, maar ik was er niet echt.” Langzaam veranderde zijn manier van kijken. “Ik ging zien dat je alles vanuit verschillende perspectieven kunt bekijken. Ik ging niet meer denken in goed of fout; ik werd meer oordeelloos. Daarmee ontstond ook innerlijke vrede.” Hij vult aan: “Mijn wereld is niet veranderd, maar alles is veranderd omdat ik zélf anders aanwezig ben in de wereld.”

De vertraging merkt Paul zelfs in zijn gedrag in het verkeer. “Voorheen zat ik met regelmaat te dicht op de auto voor me of haalde ik nog snel een andere weggebruiker in.” Hij zucht even. “Ik was best een pittige rijder. Maar nu kan ik veel beter rustig rondrijden en genieten van de omgeving. Ik laat gemakkelijk mensen voor en hoef niet meer zo nodig als eerste te gaan. De haast is eruit. Als je innerlijke vrede vindt in jezelf, dan is er vrede in de wereld om je heen. Dat zeggen Arjan en David, ook in hun boek Peace of mind, en dat merk ik echt.”

[Tekst gaat verder onder de advertentie]

Rustiger op zijn stoel

Ook in zijn werk heeft Paul profijt van Miracle Roadmap. “In mijn advies over hypotheken en testamenten gaat het zeker niet alleen over cijfers, maar ook veel over het leven”, legt hij uit. “We hebben het bijvoorbeeld over dromen of juist over verdrietige gebeurtenissen die (kunnen) gebeuren. Sinds Miracle Roadmap merk ik dat ik meer achterover in mijn stoel zit, rustiger adem en nog beter kan luisteren naar de ander. Eerder zat ik altijd op het puntje van mijn stoel; nu heb ik minder het idee dat ik altijd paraat moet staan en luister ik meer naar de ander. Ik vertraag in mijn gesprekken en ben echt aanwezig bij de ander.”

Hart weer geopend

Iets anders bijzonders wat Paul tijdens Miracle Roadmap meemaakte, is zijn reactie op een situatie met zijn vorige vriendin. Zij deelde haar pijn over hoe hun relatie was beëindigd. “Ik nam daarin mijn verantwoordelijkheid, maar zij voelde dat niet”, vertelt hij. “Ze voelde niet dat ik haar in haar pijn zag. En eerlijk gezegd snapte ik dat niet. Totdat er de volgende ochtend, onder de douche, iets openbrak.” Paul besefte dat het niet kunnen zien van haar pijn hem terugbracht naar een oud stuk: het moment waarop hij zijn hart had gesloten na het verlies van zijn ouders. “Ik voelde mijn hart écht breken. De pijn kwam eruit, op een heel rauwe manier. Ik schreeuwde het uit; zo tastbaar voelde het.”

Daarna volgde iets wat Paul al lang niet meer had gevoeld. “Langzaam begon ik mijn hart weer te voelen kloppen. Maar dit keer was het anders: het klopte levendiger.” De tranen stroomden over zijn wangen. “Dat waren niet alleen tranen van pijn, maar ook van opluchting. Ik voelde dankbaarheid voor haar en voor mij.”

Let it be

Daarna schoten intuïtief de volgende woorden door zijn hoofd. “When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me. Speaking words of wisdom. Let it be…” Hij glundert, zichtbaar geëmotioneerd: “Dat voelde zó kloppend; het was alsof alles even stilviel.” Voor Paul kreeg die boodschap een diepere betekenis. “Ik mag het voelen. Ik mag geraakt worden. Ik mag haar pijn voelen en zien. Toen besefte ik: ik hoef het niet op te lossen. Ik ben aanwezig en blijf in liefde staan.”