Sanne: “Na PTSS door seksueel misbruik voel ik me eindelijk vrij en echt volwassen.”

Vast in oude patronen

Zowel op de basisschool als op de middelbare school is Sanne heftig gepest. “Leerlingen liepen me achterna, duwden me of zeiden vervelende dingen. Er is zelfs weleens tegen me gespuugd. Na een tijdje werd het zo erg dat het leven voor mij niet meer hoefde.*

Als puber hunkerde Sanne ernaar dat iemand haar wél zou zien. Ze maakte YouTube-video’s en leerde via het internet zowaar een jongen uit Limburg kennen. “Ik dacht: ‘Hè hè, eindelijk iemand die mij leuk vindt!’ Even voelde het alsof ik de wereld weer aankon.”

* Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen over iemand? Het helpt om erover te praten. Dat kan anoniem via de chat op www.113.nl of telefonisch via 113 of 0800-0113.

Verkeerde relaties

In het begin leek de relatie haast een sprookje. Sannes toenmalige vriend kwam regelmatig met de trein vanuit Limburg naar Groningen om haar op te zoeken. Ook schreven ze brieven over en weer. Maar dat “sprookje” zag er al snel minder rooskleurig uit. “Hij wilde meer dan ik op het gebied van seksualiteit, waardoor we vaak dingen deden die ik niet prettig vond. Ik was jong en dacht dat het erbij hoorde, dus zei ik er niets van. Ook met mijn ouders sprak ik er niet over.”

Na een tijdje kwam Sannes vriend bij haar en haar ouders wonen. De sfeer in huis werd met de week grimmiger. Haar zus ging zelfs het huis uit om de situatie te ontvluchten. “De bom barstte toen mijn vriend toegang had geregeld tot mijn telefoon en zelf ‘bewijs’ had gecreëerd om te doen alsof ik vreemdging. Hij liet de berichten zien aan mijn ouders, die hem in eerste instantie geloofden. Ik wist niet wat me overkwam.”

Sanne wist haar ouders er gelukkig van te overtuigen dat het anders zat, maar het deed veel met haar – ook het feit dat haar ouders haar niet direct geloofden. Toch gaf ze de relatie nog een kans en heeft zelfs een tijdje met haar vriend samengewoond. “Ook dat was alleen totaal niet fijn. Na 4,5 jaar was hij degene die de knoop doorhakte. Hij maakte het uit. Die keuze had ik zelf nooit durven te maken, uit angst voor het onbekende.”

Zwijgen en maar doorgaan

Na die eerste relatie had Sanne nog 2 jaar een relatie, waarin zich helaas dezelfde patronen herhaalden. Over wat er gebeurd was in deze 2 relaties, zweeg Sanne jarenlang. “Wat als mensen me niet zouden geloven, of zouden zeggen dat het mijn schuld was?” Ondertussen voelde ze zich schuldig richting haar familie dat zij ook last hadden gehad van de relatie.

Maar er veranderde iets toen Sanne een tv-programma over seksueel misbruik zag. “Voor het eerst durfde ik voorzichtig te vertellen wat mij was overkomen. Eerst aan mijn moeder, later aan de rest van het gezin. Dat luchtte op.” Toch lukte het nog niet om er echt uitgebreid over te vertellen. Stemmetjes in haar hoofd zeiden dat ze zich misschien aanstelde of dat het haar schuld was. “Even dacht ik zelfs dat ik misschien lesbisch was. Ik heb zelfs een relatie met een vrouw gehad. Maar nee, mijn voorkeur bleef bij mannen liggen.

Een aantal jaar later ging het toch een derde keer mis. “Ik kreeg zo’n anderhalf jaar geleden opnieuw een relatie met een man. Hij leek in eerste instantie lief, zorgzaam en sociaal, en was dat in zekere zin ook. Maar later in de relatie werd hetzelfde bandje als tijdens mijn eerste twee relaties afgespeeld.” Een heftige ruzie was de druppel; Sanne reed overstuur weg en maakte het later uit.

PTSS

Sanne was er na die derde keer klaar mee en besloot hulp te zoeken. Pas tijdens traumatherapie stond ze écht stil bij het seksueel misbruik en wat dat met haar had gedaan. “Ik dacht: dit hoort er gewoon bij. Ik kende geen grenzen, laat staan dat ik wist hoe ik die moest aangeven. Ik bleek daar PTSS aan te hebben overgehouden. Ik had nachtmerries die haast echt voelden, was een enorme pleaser en vermeed elke geur, kleur of situatie die me deed denken aan de nare ervaringen. Ik had in die tijd vooral last van mijn hoogsensitiviteit. Ik stond altijd op scherp en zocht er vaak iets achter als mensen bijvoorbeeld in mijn bijzijn op hun telefoon zaten. Dingen als kleuren, geuren, licht of gedrag kwamen extreem bij me binnen.”

[De tekst gaat verder onder de advertentie]

Van therapie naar samen helen

Met therapie, onder andere EMDR, maakte Sanne mooie stappen. Maar ergens voelde het ook niet helemaal als wat ze nodig had. “In therapie moest ik het voor mijn gevoel alleen doen: in mijn eentje verhalen delen en lastige herinneringen ophalen. Ik snapte pas echt wat ik miste toen een kennis vertelde over Miracle Roadmap. Zij zei: ‘Je hoeft het bij Miracle Roadmap niet alleen te doen.’ Dat klonk als een enorme opluchting. Ergens was ik in het begin sceptisch. Kan zo’n programma écht net zo waardevol zijn als therapie? Maar na het lezen van de deelnemersverhalen ging ik overstag.”

Daar kreeg Sanne geen spijt van. “Bij Miracle Roadmap doe je het samen met andere mensen die ieder ook hun eigen verhaal hebben. Ik had vooraf al leuk contact met een cirkelgenoot. Ik ben niet zo’n held met rijden en zij bood aan dat ik met haar mee mocht rijden naar Veenendaal. De steun startte dus al vóór de eerste livedag.”

De cirkel en haar mentor Jan Cees betekenen inmiddels zo veel voor Sanne dat ze laatst voor iedereen een persoonlijk mini-schilderij heeft gemaakt. “Een van mijn doelen bij Miracle Roadmap was om vaker creatief bezig te zijn. Dat doel greep ik aan om iedereen te trakteren op een schilderijtje dat bij hen past.”

Typhoon

De derde livedag was voor Sanne het meest bijzonder. “In de zaal hoorde ik opeens een nummer van Typhoon. De songtekst is: ‘Alles is gezegend. Misschien komt alles goed. En alles heeft een reden, al weet ik vaak niet hoe.’ Ik had het nummer wel vaker gehoord, maar stond nooit zo stil bij de songtekst. Tot nu dus. Het was alsof alles op zijn plek viel. Opeens besefte ik: misschien komt inderdaad alles wel goed.”

Truus

Een van de dingen die Sanne leerde tijdens Miracle Roadmap, is om haar ego-stem te herkennen. Of, zoals Arjan en David het noemen, Shit FM. Sanne gaf de stem zelfs een naam: Truus. “Als de gedachten weer opkomen, zeg ik: ‘Truus, bedankt voor je betekenisloze commentaar. Je mag weer vertrekken.’ Dat helpt echt. Truus is de stem die ervoor zorgt dat ik me klein maak, naar beneden kijk en mijn schouders laag houd. Nu sta ik weer trots rechtop. Ik ben Truus niet, weet ik nu. Ik ben Sanne en ik mag er zijn.”

Ook Sannes scherpe focus op geluiden, licht en kleuren is minder geworden. “Dankzij Miracle Roadmap is de scherpte eraf; ik zoek niet meer overal iets achter. Ook kan ik weer de positieve kanten van hoogsensitiviteit ervaren. Zo beleef ik dingen misschien extremer dan een ander, maar op sommige momenten, zoals op de livedagen, is dat juist waardevol.”

Volwassen geworden

Wat Sanne zelf misschien wel het meest bijzonder vindt, is dat ze zich voor het eerst echt volwassen voelt. Ze glimlacht: “Ik voel me volwassen in die zin dat ik vrij ben van mijn verleden en voor mijn gevoel weer echt mijn eigen leven leef.”

Sanne durft weer grenzen te stellen, plekken te bezoeken die ze jarenlang vermeed en over haar verleden te praten zonder paniek. “Ik kan voor het eerst mijn exen weer bij naam noemen. Ik merk, voel en zie dat alles wat is gebeurd in zekere zin een reden had. Daarvan mag je leren en dat doe ik. Ook is de band met mijn ouders en zus weer ijzersterk, en kan ik echt van de kleine dingen genieten. Wat me in de toekomst te wachten staat, weet ik niet. Maar ik ga de toekomst vol vertrouwen tegemoet.”

Voor iedereen die worstelt

Sanne raadt Miracle Roadmap zeker aan anderen aan. “Niet per se alleen voor mensen die ‘iets moeten oplossen’, maar voor iedereen die wil groeien. Hoe zwaar je last ook is, je hoeft het niet alleen te dragen. Er is altijd iemand die met je mee wil lopen bij Miracle Roadmap. Ik had het voor geen goud willen missen. Alles wat er sindsdien is gebeurd, voelt als een wonder.”