Conny: “Na de ziekte van mijn dochter stond ik altijd in de zorgstand.”

Conny’s automatische reactie om voor de buitenwereld te zorgen en haar eigen behoeften weg te cijferen, is te herleiden tot haar vroege kinderjaren. Toen ze 7 jaar oud was, gingen haar ouders uit elkaar. Daarna ging het een tijdje niet zo goed met een van haar ouders. Daardoor was er in de puberteit vaak sprake van plekverwarring binnen het gezin, waarbij zorgtaken soms meer bij de kinderen dan bij de ouders lagen.

Dit patroon nam ze onbewust mee toen ze als begintwintiger haar partner leerde kennen en later een eigen gezin stichtte. Het geluk leek compleet met de komst van haar eerste dochter, totdat het noodlot toesloeg toen hun oudste meisje pas 3 jaar oud was. Tijdens het masseren van de benen van haar dochter voelde ze opeens een verdachte bult. “Het bleek foute boel te zijn: een kwaadaardige tumor,” vertelt Conny geëmotioneerd over die periode. Er volgde een intensieve en onzekere tijd met veel zware chemokuren, operaties en bestralingen.

De zorgstand

Tijdens dit hele traject waren Conny en haar man, met veel hulp van familie, vooral aan het overleven. Ze wordt emotioneel als ze aan sommige momenten uit die tijd terugdenkt. “Ik herinner me vooral nog het aanprikken van het chemokastje onder de huid van onze dochter. Dat was een terugkerend drama. We moesten haar soms met 3 volwassenen tegelijk vasthouden om het voor elkaar te krijgen. Ik kon haar natuurlijk niet uitleggen waarom dit zo belangrijk was. Zij vond het verschrikkelijk.”

 Conny’s oudste dochter is inmiddels 15 jaar oud én 10 jaar officieel schoon. Als je haar nu ziet, zie je vooral een gezonde en vrolijke puber die volop in het leven staat. Tegelijkertijd zijn de gevolgen van de behandelingsperiode op sommige momenten nog steeds voelbaar en dagelijks aanwezig. Ook Conny zelf merkt dat die periode haar sporen heeft nagelaten. “Mijn oudste dochter loslaten is door haar medische verleden lastiger. De extra bezorgdheid verdwijnt nooit helemaal.” Maar bovenal merkte ze aan zichzelf dat de constante waakzaamheid zich inmiddels naar alle facetten van haar leven had verspreid. “Ik legde mezelf de verplichting op om een perfecte moeder, de ideale partner en de meest voorbeeldige werknemer te zijn. Voor ik het wist, werd ik volledig geleefd door mijn eigen hoge eisen aan mezelf.”

Geen ‘nee’ zeggen

Conny’s pleasegedrag, de drang om het goed te doen en de angst om anderen te kwetsen, brachten haar in een constante spagaat waarin ze geen ‘nee’ meer durfde te zeggen. “Ik riep altijd: ‘Kleine moeite, dat doe ik wel even!’ Ik dacht ook oprecht dat ik goed bezig was voor iedereen door allerlei praktische zaken te regelen, maar thuis zorgde dit juist voor de nodige spanningen. Mijn man confronteerde me regelmatig met het feit dat ik er fysiek wel bij was, maar dat mijn hoofd dan alweer bezig was met de volgende taken op mijn to-do-list. Soms hadden we afgesproken iets leuks te doen, maar viel dat last minute alweer weg omdat ik toch nog iets anders moest doen. Mijn man zei: ‘Het is allemaal hartstikke lief wat je doet, maar ik wil vooral dat jij er bent’.” 

In diezelfde periode kreeg ze de diagnose ADHD, die voor haarzelf veel verklaarde. “Ik ben niet zozeer druk in mijn doen en laten, maar heb wel een constante storm van gedachten. Mijn hoofd voelt vaak als een bureau waarop tientallen stapeltjes liggen. Elk stapeltje vraagt aandacht; sommige stapeltjes kan ik meteen oppakken, andere niet. Die blijven dan zichtbaar liggen en trekken steeds opnieuw mijn aandacht. Soms is het dan moeilijk om aan een taak te beginnen die veel tijd kost, want terwijl ik daarmee bezig ben zie ik alle andere stapeltjes ook nog steeds liggen. Ik zag mijn eigen valkuilen wel, maar merkte dat ik er steeds weer in trapte en voor mijn gevoel aan alle kanten hopeloos tekort schoot.”

Schot in de roos

In die tijd luisterde haar man al een tijdje naar de podcasts van 365 Dagen Succesvol: Peace of Mind. Miracle Roadmap leek hem wel wat voor Conny en ook zij was enthousiast. Maar vanwege de investering liet ze het een paar keer voorbijgaan. Dat was totdat ze vorig jaar haar jaargesprek op het werk had. “Ik werk nu op een heel fijne plek en daar is budget voor persoonlijke ontwikkeling. Tijdens het gesprek gaf ik aan dat ik veel liever Miracle Roadmap wilde doen dan een vakgerichte cursus. Mijn leidinggevende zag de meerwaarde daarvan voor mijn werk en nam de kosten op zich. Ik was zó blij dat ik daardoor kon deelnemen.”

De allereerste livedag bleek direct een schot in de roos toen Conny besloot te carpoolen met 2 wildvreemde cirkelgenoten uit de buurt. “Al na 5 minuten autorijden voelde het alsof we elkaar al veel langer kenden; we gingen meteen de diepte in”, vertelt ze blij. Ze vond bij de livedagen en in haar cirkel een veilige omgeving waarin ze haar kwetsbare rugzak open mocht gooien en openhartig kon delen wat ze met collega’s of vrienden niet zo snel besprak. “Ik had meteen het gevoel dat iedereen in de zaal mag zijn wie hij of zij werkelijk is, met alle mooie en mindere kanten.”

Angst om kwetsbaar te zijn

Al bij de eerste livedag liep ze aan tegen haar eigen angst om emoties te tonen in het bijzijn van anderen. “Ik was bang om overmand te worden door verdriet en vreesde dat de groep mij dan als een zielige huilebalk zou zien die getroost moet worden.” Gelukkig pakte dat totaal anders uit. “Als een cirkelgenoot een arm om me heen sloeg, dan was dat totaal niet bedoeld om me te sussen. Die arm liet me altijd vooral voelen: ‘Ik ben er voor je’. Inmiddels durf ik mede daardoor mijn emoties veel meer te laten zien.”

Al ziet ze de grootste verandering in het feit dat ze minder invult voor anderen en mede daardoor minder van zichzelf verwacht. “Ik dacht altijd te weten wat mensen over mij vonden of van me verwachtten. Maar ik toetste nooit of iets wel echt klopte. En zelfs als het wel klopt, zegt het vaak meer over iemands eigen patronen, triggers en ervaringen.” Tegenwoordig neemt ze bewust de tijd om een stapje achteruit te zetten en te vragen hoe iemand iets precies bedoelt, in plaats van direct conclusies te trekken. “Mensen communiceren vaak vooral met zichzelf en hun eigen patronen. Dat inzicht heeft me veel rust gebracht.”

Meer verbinding

Deze nieuwe manier van communiceren werpt ook thuis zijn vruchten af, omdat Conny haar behoeften of gedachten niet langer krampachtig voor zichzelf houdt. Waar ze voorheen terughoudend was om haar geliefden te ‘belasten’ met haar behoeften, geeft ze nu eerder aan waar ze tegenaan loopt en wat ze nodig heeft. In plaats van alles zelf op te lossen, durft ze nu hulp te vragen wanneer dat nodig is.

“Als we bijvoorbeeld in één week Avondvierdaagse én meerdere afspraken in de avond hebben, dan geef ik eerlijk aan dat het me te veel wordt en dat we iets moeten verschuiven”, vertelt ze. “Ook deel ik sneller waar ik me zorgen over maak in plaats van dat ik daar alleen mee blijf rondlopen. Inmiddels weet ik dat dat niet meer nodig is. Mijn man vindt het ook alleen maar fijn dat ik meer deel. Hij voelt zich nu meer betrokken bij wat er in mij omgaat en het heeft de verbinding tussen ons nog meer versterkt.”

Conny herinnert zich nog dat ze bij de start van Miracle Roadmap een kaartje ontving met de tekst ‘Jezelf zijn is een cadeautje voor de ander’. “Nu pas durf ik vaker vanuit die mindset te leven. Ik voel me niet langer een machteloze speelbal van de ratrace, maar ervaar weer vaker rust – al verval ik heus ook nog weleens in oude patronen. Maar over het algemeen kan ik weer mezelf zijn.” Of Conny Miracle Roadmap aanraadt aan anderen? Lachend: “Ik doe waarschijnlijk binnenkort weer mee om hiermee verder te gaan. Dat zegt vast genoeg!”