Odette: “Ik vond dat ik alles zelf moest doen, maar trok daarmee een muurtje op.”

Eigen broek ophouden

“Zorg dat je je eigen broek ophoudt!”, kreeg ze als kind van huis uit mee. En daar hield ze zich aan. Ze werkte hard als zelfstandig kapper, had na de scheiding het gezamenlijke huis kunnen behouden, betaalde haar eigen hypotheek en deed haar eigen boodschappen. Ook nadat ze 18 jaar geleden haar huidige partner ontmoette, is ze daar altijd mee doorgegaan. “We hebben 13 jaar een latrelatie gehad. Toen hij daarna wel bij mij introk, wilde ik per se doorgaan met mijn eigen hypotheek betalen. Zelfredzaam zijn voelde als iets waar ik trots op mocht zijn. Maar het had ook een keerzijde: ik durfde niemand nodig te hebben. Als iemand hulp aanbood, sloeg ik dat vaak in de wind.”

Die mentaliteit heeft ze haar hele volwassen leven gehad, ook in relaties. “In mijn relatie met mijn vriend wilde ik het liefst alles zelf doen. Van de hypotheek voor mijn huis betalen tot het huishouden regelen. Ik dacht dat ik dan sterker stond, maar eigenlijk bouwde ik daarmee vooral allerlei muren op.”

Na de scheiding van haar vorige partner merkte ze hoe sterk haar behoefte aan controle eigenlijk was. “Ik had nog een gezamenlijke hypotheek met mijn ex, en dat voelde niet goed. Uiteindelijk heeft mijn huidige partner moeten meetekenen, zodat ik in mijn huis kon blijven wonen. Dat vond ik verschrikkelijk moeilijk. Ik betaalde destijds alles zelf, maar op papier stond zijn naam er toch bij. Dat raakte een gevoelige snaar. Het voelde alsof ik daarmee een stukje onafhankelijkheid inleverde.”

Buitenbeentje

Achteraf gezien heeft ze in haar leven vaak een gevoel van veiligheid gemist. “Ik ben in totaal 13 keer verhuisd, waarvan 9 keer in mijn kindertijd. Soms verhuisden we zelfs meerdere keren per jaar. Daardoor heb ik als kind nooit echt een gevoel van thuis gehad.”

Daar komt nog bij dat ze zich op school vaak een buitenbeentje voelde. “Op de basisschool werd ik gepest toen we verhuisden naar een ander dorp. Daar paste ik niet goed tussen mijn leeftijdsgenoten. Toen we later terugkeerden naar mijn oude woonplaats, was het ook dáár veranderd. Ik voelde me er niet meer zo thuis. Ook werd ik daar op de middelbare school een paar keer gepest door mensen van buiten school; het pesten herhaalde zich later op de kappersopleiding.”

Dat alles maakte haar voorzichtig in contact met anderen. “Ik ben extravert, maar in groepen houd ik me vaak wat afzijdig. Ik observeer en kijk de kat uit de boom. Vroeger dacht ik dat dat onzekerheid was, maar eigenlijk is het een beschermingsmechanisme. Door het pesten ben ik bang geworden om te open te zijn. Alles wat je blootgeeft, kan tegen je gebruikt worden. Althans, zo dacht ik.”

Blije ei terugvinden

Tegelijkertijd knaagde er iets. Ze was 56 en begon zichzelf vragen te stellen als ‘Wie ben ik eigenlijk, los van de rollen die ik vervul?’ en ‘Waarom maak ik me soms zo druk over wat een ander vindt?’. Er werd een zaadje bij haar geplant toen ze de Peace of Mind-podcast ontdekte. “In het begin voelde ik nog weerstand bij David en Arjan. Die humor? Dat luchtige? Ik wist niet of het bij mij paste. Maar naarmate ik vaker luisterde, begon ik me steeds meer te herkennen in wat zij vertelden.”

Via de podcast kwam Miracle Roadmap op haar pad. Ze besloot mee te doen en doet nu alweer voor de tweede ronde mee. “Ik had een duidelijk doel: mijn innerlijke blije ei terugvinden én ontdekken wie ik werkelijk ben en wil zijn. Het sprak me aan dat je 100 dagen lang elke dag met Miracle Roadmap bezig bent. Daardoor staan de livedagen niet op zichzelf en ga je structureel met thema’s aan de slag. Ook leer je veel van de verhalen van anderen. Daar zit vaak wel een mooie les voor jezelf in.”

Niet verantwoordelijk voor het gevoel van een ander

Wat Miracle Roadmap haar leerde? “Dat ik oké ben zoals ik ben!”, roept ze enthousiast. “Vroeger dacht ik bij elk conflict: ‘Wat heb ík verkeerd gedaan?’. Nu zie ik in dat het niet automatisch aan mij ligt. Ik ben niet verantwoordelijk voor wat een ander doet of vindt. En mijn waarde hangt niet af van wat Jantje of Pietje van mij vindt.”

Ook haar relatie veranderde door Miracle Roadmap, in positieve zin. “Mijn partner en ik zijn allebei conflictvermijdend. Als hij voorheen stilviel of gesloten was, betrok ik dat meteen op mezelf. Dan dacht ik direct dat hij boos was omdat ik iets verkeerd had gedaan. Nu denk ik: ‘Misschien weet hij gewoon niet goed wat hij moet zeggen’. Soms dacht ik dat hij boos op mij was, en bleek dat hij alleen maar kribbig was omdat hij een lange dag op het werk had gehad. Zo zie je maar: vul nooit zomaar iets in voor een ander.”

Loslaten in liefde

Miracle Roadmap hielp Odette om te relativeren en meer in het moment te zijn. “Als iets me triggert, adem ik nu even in en uit en probeer ik het dan van me af te laten glijden.” Ze ontdekte dat ze niet alles kan en ook niet alles zelf hoeft te doen. “Ik vraag nu vaker om hulp. Mijn partner kookt regelmatig en helpt bij dingen in huis. Voorheen kwam het niet eens in me op om dat te vragen. Nu waardeer ik hem voor wat hij doet. Dat heeft onze relatie ook goed gedaan. Hij is niet veranderd; ik ben veranderd in hoe ik naar hem kijk.”

Ook op werkgebied merkt ze verschil. Ze heeft haar eigen kapperszaak en bouwt vaak een hechte band op met klanten. “Klanten delen in de kappersstoel veel met me; ik ben er graag voor hen. Maar als een vaste klant dan weggaat, kon ik dat voorheen persoonlijk opvatten. Dan dacht ik dat ik iets fout had gedaan. Nu kan ik daar anders naar kijken. Iedereen mag zijn eigen pad volgen en het zegt niet automatisch over mij als iemand een andere weg inslaat.”

Anders kijken naar mannen

Een van de meest indrukwekkende momenten tijdens Miracle Roadmap vond ze de oefening rondom de verbinding tussen mannen en vrouwen. “Alle vrouwen stonden aan de ene kant van de zaal; alle mannen aan de andere kant. We keken elkaar in stilte aan. Je voelde de liefde en ook hoeveel kwetsbaarheid er, los van de soms stoere houding, er ook in mannen zit. De boodschap was: ‘Ik zie je’.”

“Het was heel indrukwekkend,” vervolgt ze, “omdat ik opeens meer de zachtheid in mannen kon zien. Door onder andere de manier waarop mijn ouders met elkaar omgingen, kon ik die kant van mannen nooit zo zien. Die oefening heeft echt iets in gang gezet.”

Niet altijd de sterkste zijn

Ze is na 2 rondes Miracle Roadmap milder geworden, naar anderen én naar zichzelf. “Ik heb geleerd dat ik niet altijd de sterkste hoef te zijn en soms mag leunen. En dat er niets mis is met kwetsbaar zijn. Je hoeft het niet allemaal alleen te doen.” Lachend: “Het is niet zo dat mijn leven opeens één groot halleluja is, hoor! Maar alle kleine stapjes samen maken het leven al veel lichter en leuker.”