Paulien: “Ik heb geen huis en geen vaste baan meer, maar dat voelt juist bevrijdend.”

Als marketeer draaide Paulien volop mee in de corporate wereld, maar de prijs die ze daarvoor betaalde werd steeds hoger. Ze voelde dat deze baan niet langer bij haar waarden paste, en dat ze meer uit het leven wilde halen. “Ik werkte vooral om mijn huis te kunnen betalen en zag elke dag in de trein hoe mensen lange tijd op hun telefoon zaten. Ik voelde aan alles: dit kan toch niet het leven zijn?! De drang naar verandering werd zo groot dat ze besloot om haar kantoorbaan op te zeggen, zelfs al wist ze nog niet exact wat ze in plaats daarvan wilde gaan doen. “Ik wist alleen dat ik mijn energie niet langer wilde steken in de dingen die ik deed en dat ik meer met de natuur wilde leven.” 

“Er klonk al een tijdje een stem diep van binnen die nieuwsgierig was naar mindfulness, rituelen, natuur en leven in een community,” vertelt Paulien over deze omslag. In plaats van meteen in het diepe te springen, besloot ze te onderzoeken waar ze energie van kreeg door alvast met vrijwilligerswerk te beginnen. “Ik dacht: waarom zou ik het niet gewoon proberen? De huur voor mijn appartement opzeggen was moeilijk en ik dacht echt dat het het einde van de wereld zou zijn om geen eigen plek te hebben. Maar nu het eenmaal gedaan is, denk ik: het was ook maar gewoon een plek.” Inmiddels verblijft Paulien sinds een paar maanden bij een retreatcentrum in Zeeland, waar ze werkt in ruil voor kost en inwoning. “Dat bevalt tot nu toe heel goed en ik ben heel dankbaar voor deze mogelijkheid.” 

 Verwachtingsloos 

Een paar maanden geleden was Paulien nog erg zoekende. In haar zoektocht naar antwoorden luisterde ze destijds regelmatig naar de ‘Peace of Mind’-podcast. ‘Ik vind het mooi om te merken hoe David en Arjan met een liefdevolle, oordeelloze blik kijken naar situaties waarin iemand het even niet meer weet. Dat inspireerde me om ook mijn eigen patronen te onderzoeken.’ Omdat Paulien destijds nog in loondienst werkte, vroeg ze haar werkgever of zij het traject wilden vergoeden in het kader van professionele ontwikkeling. Haar manager ging akkoord, en zo stapte ze dit jaar met een open blik in bij Miracle Roadmap. 

Paulien begon zonder verwachtingen aan Miracle Roadmap. “Ik dacht dat ik een passieve deelnemer zou zijn, die hooguit af en toe een livedag zou bezoeken. Maar de praktijk pakte anders uit; ik voelde al snel veel verbinding met de groep en stelde me volledig open. Ik was behoorlijk actief in de appgroep van de cirkel en heb ook echt veel aan het contact met mijn cirkelgenoten en mentor gehad. Er stonden laatst zelfs een paar cirkelgenoten op de stoep toen ik vroeg of mensen wilden helpen bij het leeghalen van mijn huis. Dat was heel bijzonder en ik voelde me ook dankbaar dat ik dit juist met hen kon doen.” 

Onveilig gevoel 

Miracle Roadmap hielp Paulien vooral om minder controle te hebben en zichzelf meer over te geven. “Ik ben me bijvoorbeeld bewust geworden van mijn oude overlevingsmechanismen, zoals de diepe overtuiging dat ik liefde moet verdienen door keihard te werken en door me aan te passen. Vroeger was ik continu op mijn hoede en voelde ik me vaak onveilig. Dankzij Miracle Roadmap zie ik die overlevingsmechanismen nu ook als iets positiefs. Ik kan die gevoeligheid juist ook inzetten om een veilige setting voor anderen te creëren door echt aanwezig te zijn en in te voelen.” 

Angst loslaten 

Haar aanpassingsgedrag en extreme bewijsdrang achtervolgden Paulien voorheen in bijna alle facetten van haar dagelijks leven. Zelfs tijdens een ontspannen moment in het zwembad riep er een dwingend stemmetje in haar hoofd dat ze harder moest zwemmen dan de persoon in de baan naast haar. Ook tijdens vergaderingen op haar werk hield de onzekerheid en de angst voor de mening van anderen haar in de greep, waardoor ze zichzelf niet altijd uitsprak om de harmonie te bewaren. Binnen haar cirkel en in haar nieuwe omgeving in Zeeland leert ze om die angst los te laten en haar unieke stem te gebruiken. 

Tegenwoordig uit Paulien zichzelf veel directer, zonder zich van tevoren af te vragen of anderen haar gedrag misschien vreemd vinden. Ze herinnert zich een concreet voorbeeld. “Toen ik laatst in het retreatcentrum een bijzonder gesprek had met iemand, schreef ik daarna een mooi gedicht en gaf ik dat daarna aan die persoon. Eerder had ik dat raar gevonden, maar nu denk ik: ik doe het gewoon. Ik voelde aan alles dat ik dit mocht geven.” 

Sacred space 

Paulien omschrijft de livedagen van Miracle Roadmap als “een magische ervaring”. Het voelde voor haar als een veilige sacred space, waarin ze bij elke bijeenkomst een jas van het verleden kon uittrekken en haar verhaal kon achterlaten. “Je zit even echt in je lijf en bent niet zoveel meer aan het nadenken. Van tevoren had ik nooit gedacht dat deze bijzondere ervaringen op zo’n grote schaal mogelijk zouden zijn.” 

“Iedereen bij Miracle Roadmap probeert met een liefdevolle, oordeelloze blik naar elkaar te kijken en oprecht te luisteren”, herinnert Paulien zich. “Daardoor voelden we een connectie alsof we elkaar al jaren kenden. Ook hielden mijn cirkelgenoten en mentor me regelmatig een spiegel voor. “Aan het begin van het traject zeiden ze dingen over mij die ik nu daadwerkelijk aan het doen ben. Zij zagen mijn verlangen om mijn hart te volgen eerder dan ikzelf.” 

[Tekst gaat verder onder deze advertentie]

Wonderbaarlijke wending 

en voor Paulien onverwacht resultaat van Miracle Roadmap is dat de relatie met haar ouders is verbeterd. “Het is alsof alle opgebouwde spanning ook van de schouders van mijn ouders is gevallen nu ik mijn appartement definitief heb losgelaten. Ik ging eerder met tegenzin naar hen toe, maar mijn vorige bezoek was oprecht leuk”, vertelt Paulien met een glimlach.

Tijdens een familieopstelling veranderde ook haar blik op die relatie. In de opstelling stonden haar relatie met haar ouders, haar hart en de moed om haar eigen pad te volgen centraal. Bij Miracle Roadmap hoorde ik de uitspraak: ‘Als ze het beter hadden gekund, hadden ze het wel gedaan.’ Die gedachte heeft me geholpen om met meer begrip naar hen én naar mezelf te kijken. Daardoor schiet ik minder snel in de emotie en kan ik dingen makkelijker van me af laten glijden. Sinds ik mijn eigen keuzes maak, ook als die afwijken van wat ik van huis uit heb meegekregen, voelt het contact lichter en natuurlijker

Wat het leven wil 

Inmiddels verblijft Paulien alweer een tijdje in Zeeland, omringd door gelijkgestemde mensen die, net als zij, niet schrikken van diepe levensvragen. Af en toe vliegt het haar nog even aan dat ze een concreet plan moet maken voor na het project in Zeeland, maar die gedachte schudt ze steeds vaker van zich af. “Er kan altijd iets gebeuren waardoor de dingen anders lopen. Je kunt je wel overal op proberen voor te bereiden, maar ik leer om die drang los te laten.” 

Paulien vervolgt: “De belangrijkste les die ik heb meegenomen, is dat ik me niet meer afvraag wat ik wil, maar wat het leven wil dat er gebeurt. Natuurlijk heb ik een paar opties, maar ik heb geen controle over wat er over 3 maanden gebeurt en soms komt er iets heel anders op je pad dan de opties die je in gedachten had. Daar wil ik ook voor openstaan.” Wat ze tegen anderen wil zeggen? “Durf te vertrouwen en te luisteren naar de stem diep van binnen, ook als je hoofd zegt dat die dingen onmogelijk zijn. Sommige dingen lijken onuitvoerbaar totdat je die allereerste kleine stap zet. En als dat dan toch niet het juiste pad is, dan is dat ook prima. Het leven is tenslotte niet een eindbestemming, maar juist een kwestie van onderweg zijn.”