Marleen: “Mijn man en ik stonden op het punt uit elkaar te gaan, maar hebben elkaar toch teruggevonden.”

Uit elkaar gaan?

Gaan we uit elkaar of blijven we samen? Met die vraag worstelde zowel Marleen als haar man vorig jaar. “We wilden wel bij elkaar blijven, maar wisten ook niet hoe”, legt Marleen uit. “Het gevoel was er niet meer bij mijn man. We waren al 23 jaar samen en waren onbewust langs elkaar heen gaan leven. Ondanks dat we al veel stormen samen hadden doorstaan, leek de koek op.”

Marleens man voelde zich niet gezien in zijn relatie en trok zich terug. Ondertussen voelde Marleen zich machteloos, eenzaam en paniekerig tegelijk. “Ik had me in mijn jeugd al vaak alleen gevoeld, en precies dat gevoel kwam opnieuw op. Toen hij uitsprak dat het gevoel weg was, sloeg de paniek toe. Hoe moet dit nu verder? Wie ben ik zonder de relatie?”

Moeilijke jeugd

Dat eenzame gevoel herkende Marleen maar al te goed uit haar jeugd. Ze was elf jaar oud toen haar moeder een postnatale depressie overhield aan de geboorte van haar zusje. Dat mondde uiteindelijk uit in een manisch-depressieve stoornis, waarvoor Marleens moeder een jaar opgenomen is geweest in een psychiatrische kliniek. Terwijl haar vader hard werkte in zijn eigen zaak, voelde Marleen als oudste van vier dochters de enorme druk om het gezin draaiende te houden. “Ik zorgde voor mijn zusjes en voelde de drang om iedereen bij elkaar te houden. Alleen, dat lukte niet met mijn moeder in het ziekenhuis en mijn vader op het werk. Machteloos voelde ik me.”

Op haar achttiende ontvluchtte Marleen de thuissituatie voor een leven voor zichzelf. Inmiddels had ze haar grote liefde ontmoet. In de man met wie ze inmiddels getrouwd is, vond ze de veilige haven die ze zo had gemist. “Alleen onbewust legde ik ook een onrealistische druk op zijn schouders”, weet ze inmiddels. “Ik verwachtte van mijn man dat hij de leegte en onveiligheid uit mijn jeugd zou compenseren, een rol die geen enkele partner kan vervullen.”

Afscheid van haar werk

Terwijl haar huwelijk in zwaar weer verkeerde, kreeg Marleen nog een zware klap te verwerken. Ze kreeg last van ernstige bekkeninstabiliteit. Geëmotioneerd: “Dat had grote gevolgen voor mijn werk als verpleegkundige, het beroep dat ik al 20 jaar met veel plezier uitoefende. Na een tijdje kon ik mijn fysieke taken niet meer uitvoeren. Ik ben gere-integreerd, maar dan in eerste instantie in een kantoorfunctie, niet meer als verpleegkundige aan het bed. Het was alsof ik niet alleen mijn baan, maar ook mijn identiteit verloor.”

Dat deed veel met Marleen. Ze merkte dat ze constant gejaagd was, snel geïrriteerd raakte en vaak fel reageerde. Ook stond haar hoofd altijd aan. Tot rust komen? Dat vond ze lastig. En dan was ze ook nog eens net 40 geworden, een mijlpaal die haar extra dwong om over levensvragen na te denken. Wat wil ik eigenlijk? Is dit leven wel wat ik wil?

Zelf veranderen

In haar zoektocht naar antwoorden, ontving Marleen van haar moeder een link. “Luister eens naar de podcasts van 365 Dagen Succesvol”, luidde haar advies. En dat deed Marleen. Ze volgde de Break Free Challenge en herkende veel in wat Arjan vertelde. “Ik voelde aan alles dat dit de weg was die ik wilde bewandelen. Of, zoals Arjan zei: je kunt de ander niet veranderen; jij moet zelf een verandering creëren en dan komt de verandering bij de ander vanzelf op gang. Mijn man was eerst sceptisch; de naam Miracle Roadmap alleen al vond hij niets. Maar uiteindelijk was juist hij degene die me aanmoedigde om het wél te doen. Even baalde ik dat hij er niet voor te porren was om het samen te doen. Maar toen dacht ik: of hij nu meedoet of niet, ik moet dit zelf doen.”

Gelukkig voelde Marleen zich allesbehalve alleen tijdens Miracle Roadmap. “De cirkel is echt van grote meerwaarde. Je kunt van elkaar leren, ervaringen uitwisselen of hersenspinsels delen waar je mee rondloopt. Vanuit de cirkel krijg je ook heel veel liefde en herkenning terug. Door de cirkel merk je helemaal niet dat je met duizend mensen in een zaal zit. Het voelde eerder alsof we maar met z’n tienen waren door het mooie en persoonlijke contact.”

[Tekst gaat verder onder de advertentie]

Relativeren

Een van de meest bijzondere onderdelen van Miracle Roadmap vond Marleen de familieopstellingen en de inzichten die daaruit voortvloeiden. Een opstelling op het podium leerde haar om met zachtere ogen naar haar ouders te kijken. “Als ze het beter hadden kunnen doen, dan hadden ze dat wel gedaan. Die les leerde ik tijdens Miracle Roadmap en heeft me enorm geholpen om de onvervulde verwachtingen richting mijn ouders los te laten. Zij hebben ook maar gehandeld naar hun beste kunnen.”

Verder voelt Marleen zich rustiger; ze tilt naar eigen zeggen minder zwaar aan tegenslagen die haar vroeger meer hadden gedaan. “Ik vraag me nu af of een probleem echt van mij is, of dat het bij de ander of bij het universum hoort. Dat relativeert!”

Hernieuwde verbinding

Maar het belangrijkste wat is veranderd door Miracle Roadmap is de verbinding tussen Marleen en haar man. “In het begin zag ik mijn man als de verantwoordelijke van onze problemen. Hij had uitgesproken dat het gevoel weg was. Maar ik leerde tijdens Miracle Roadmap dat je een ander niet kunt veranderen, maar alleen jezelf. Dat dwong me om anders te kijken naar onze huwelijksproblemen en ook mijn aandeel te zien. Ik had me ook afhankelijk opgesteld, en dat wilde ik niet meer.”

De innerlijke verandering bij Marleen bleef ook niet onopgemerkt door haar echtgenoot. Hij zag haar relaxter en rustiger worden en merkte dat de constante irritatie was verdwenen. “Dat opende de deuren naar anders communiceren met elkaar. We gaan weer uit eten of lunchen samen, en we voeren mooie, diepgaande gesprekken. Mede daardoor begon hij zelf na te denken of hun 23-jarige relatie het waard was om te stoppen. Zo kwam hij tot de conclusie dat hij onze relatie echt niet wilde opgeven.”

 Inmiddels durven Marleen en haar man zelfs weer samen naar de toekomst te kijken. “We maken weer plannen voor de lange termijn en bespreken dromen over een nieuw bedrijf of een lange reis.” Door ieder een eigen pad te kiezen en verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen geluk, zijn ze dichter bij elkaar gekomen dan ze in jaren zijn geweest.