Het voelt alsof je honderd jaar samen bent en het vuur is er helemaal uit. De mooiste dromen liggen achter je en de toekomst is wel zo’n beetje geweest. Je weet nog goed hoe het ooit was. Dat iemand voor je kiest en voor je gaat, in alles wat je bent en wat je niet bent. Dat je wordt bewonderd, geliefkoosd en bemind. In je puurste, zuiverste vorm. Zonder spelletjes of agenda. Dat je volkomen vrij kunt liefhebben, zonder angst of reserve, pijn of verwijt. Maar jammer genoeg wordt dat alleen maar moeilijker. Het leven komt ertussen, er is druk en sleur, er zijn kinderen of verplichtingen. Je ziet elkaar niet meer echt. Je raakt elkaar te weinig aan. Stapje voor stapje raak je elkaar kwijt.