‘Jij hebt vast enorme schijt aan wat mensen van je denken.’ Het is meer een mededeling dan een vraag, en ik moet er een beetje om lachen. Deze man, die ik niet ken, met zijn gigantische pupillen en klapperende kaken staat naast me op een festival en baseert dit op, tja, op wat eigenlijk? Mijn blauwe haar? Mijn tuinbroek? Straal ik echt zoveel zelfvertrouwen uit? Wat vinden mensen van me?

Stiekem vind ik het hartstikke fijn dat hij dit zegt. Ik doe enorm m’n best om me niks aan te trekken van wat anderen van me denken. Zelfverzekerd te zijn. Er waren tijden – en die zijn er nog steeds wel eens – dat ik me het juist enorm aantrok wat men van me vond.

Zo erg, dat ik me ging aanpassen: alles waarvan ik dacht dat die ander het niet leuk zou vinden, deed/zei/at ik niet meer. Ik ging me anders kleden, ging nauwelijks meer naar feestjes, werd een stuk minder brutaal. Ik was bang. Bang dat hij me niet zou accepteren zoals ik was. Dat zij geen vrienden meer met me zou willen zijn. Dat ik alleen zou achterblijven. Vooral voor mijn ex veranderde ik veel, zonder dat hij daar expliciet om vroeg. Ik hield zoveel van hem, dat ik alles voor hem zou doen. Zelfs mezelf veranderen in een persoon die ik helemaal niet wilde zijn.

Verliefd op mezelf

Het duurde ruim vijf jaar voordat ik doorhad dat dit was gebeurd. Mijn familie en vrienden hadden het allemaal al gezien en er iets van gezegd, maar ik wilde het simpelweg niet weten. Pas toen ik zelf inzag hoever ik van mezelf verwijderd was geraakt, ging de knop om. Ik maakte het uit en begon laagje voor laagje af te pellen wie ik was geworden. Leerde mezelf voor het eerst kennen. En wat bleek? Ik vond mezelf onwijs leuk! Ik genoot van alle gekke fratsen, onhandige flapuit-en, rare voorliefdes (krentenbrood met kaas en chocopasta, HALLO!). Ik werd, denk ik, een beetje verliefd op mezelf.

Mezelf zo goed leren kennen gaf een enorme boost in mijn zelfvertrouwen. Ik leerde steeds meer dat het helemaal niet belangrijk is wat anderen van je vinden. Er is maar één persoon op aarde waarmee je het goed moet kunnen vinden, en dat ben je zelf. De rest is bonus, mooi meegenomen en een te gekke aanvulling.

Is zelfvertrouwen egoïstisch?

Het klinkt misschien hard en een tikkeltje egoïstisch, maar voor mij is dit wat zelfvertrouwen is: zo enorm veel van jezelf houden dat je niet van je padje raakt door wat anderen van je vinden of over je zeggen. Noem het zelfvertrouwen, noem het een olifantenhuid: de mening van anderen zegt niks over – en bepaalt al helemaal niet – hoe ik me voel. (Meestal dan, ik ben en blijf een vrouw die zich niet altijd kan afsluiten van de meningen van anderen. Wanneer ik niet lekker in mijn vel zit (+/- een week per maand ;)) ben ik overal gevoelig voor. En dat is okay: ik weet waar het door komt en ook dat het weer voorbij gaat.)

Nee, zeker zijn van wie je bent is alles behalve egoïstisch: het is misschien wel het allerbelangrijkste wat er is. Jezelf leren kennen is niet alleen belangrijk, maar ook nog eens onwijs leuk. Verander wat je niet kunt accepteren, accepteer wat je niet kunt veranderen. Als ik dat kan, kun jij het ook.

PS. We schreven eerder een blog met 5 tips om meer zelfvertrouwen te krijgen! Je leest 'm hier

365 Event AIA 3455 Photo by All Is Amazing 1

Wil jij werken aan een duurzame relatie?

Ontdek in 2 dagen het bewezen recept voor en fijne relatie –
óók als je nu nog geen relatie hebt!

Vertel me meer!